Opnieuw “vieren” we carnaval in Frankrijk – nou ja, vieren… we ontvluchten het vooral. In de carnavalsvakantie trekken we een weekje naar Beauville. Vrijdag vertrekken we laat in de middag, met het ontspannen idee: we zien wel waar we stranden.
Tot vlak voor Parijs gaat het allemaal voorspoedig. Muziekje aan, kilometers vreten, prima. Maar dan slaat het weer om: regen. Veel regen. En rijden in het donker wordt ineens een stuk minder gezellig, zeker als je al sinds zes uur ’s ochtends in touw bent. Vlak voor Charles de Gaulle Airport komt Erwin met een uitstekend idee: “Zit hier niet een Van der Valk?” Dat blijkt te kloppen. Binnen een paar minuten is er een kamer geboekt en niet veel later liggen we horizontaal. Prioriteiten.
De volgende ochtend vertrekken we vroeg, met de hoop dat Parijs nog in diepe slaap is. En dat werkt: zonder gedoe glijden we langs deze beruchte flessenhals. Tegen vieren rijden we Beauville binnen. Onderweg was al duidelijk dat storm Nils hier flink heeft huisgehouden. Akker na akker staat blank en wat normaal kabbelende beekjes zijn, lijken nu meer op wilde rivieren met grootheidswaanzin. Overal water, en nog steeds code rood vanwege overstromingsgevaar. Gelukkig ligt Beauville netjes op 210 meter hoogte – ruim boven het dal. Al blijkt bij aankomst dat een paar dakpannen de storm ook niet helemaal hebben overleefd… die liggen nu gezellig in de tuin.
De rest van de week is het weer… tja, laten we zeggen: wisselvallig met een duidelijke voorkeur voor nat. Dus brengen we de tijd binnen door met wat klusjes, puzzels en natuurlijk de Olympische Spelen – alsof we zelf ook nog iets sportiefs doen.
Op de betere momenten trekken we eropuit. Zo gaan we naar Marmande, waar de Garonne zich even niet aan de normale afspraken houdt en ruim 9,40 meter boven haar gebruikelijke peil staat. Al kilometers vóór de rivier begint het water al en ook in de stad zelf staan parken en wegen vrolijk onder water. Indrukwekkend, dat wel. Een andere dag rijden we naar Montauban. Daar maken we een rondje door de stad en – jawel – zitten we zelfs even in het zonnetje op een terras. Koffie smaakt toch beter als je er niet nat bij zit.
Voor we het weten is de week voorbij. We besluiten het vakantiegevoel nog een klein beetje te rekken en pas zaterdag terug te rijden. Opnieuw overnachten we bij CDG Airport. Van der Valk zit deze keer vol (we waren blijkbaar niet de enigen met dat briljante idee), dus wijken we uit naar Inndide by Meliá. Blijkt ook een prima keuze – onthouden we.
De volgende dag rijden we zonder noemenswaardige avonturen naar huis. En nu… begint het lange wachten op de meivakantie weer. Zucht.
